Hoera voor de Koningin................!

Mees is er helemaal klaar voor. Met z'n ballon in de hand wacht hij op de dingen die komen gaan vandaag. Hij heeft met Biek bij ons gelogeerd en nu wacht hij op zijn pappa en mamma, die hem komen halen en meenemen naar het Koninginnedagfeest in Eindhoven. Hij heeft een broekje aan dat ik gemaakt heb van 3 theedoeken. Het was moeilijker dan ik dacht maar Monique heeft me geholpen. Zonder haar zou dit broekje er niet zo netjes uitzien. Ik kwam op het idee omdat ik ruim dertig jaar geleden zo'n broekje voor Michiel gemaakt had en ik vond hem dat altijd zo grappig staan. Eigenlijk was dit broekje voor Biek bedoeld, maar we wilden zoveel mogelijk van de 3 theedoeken gebruiken en we kwamen uiteindelijk uit bij maat 92, dus groot genoeg voor Mees. Het model staat in de Knippie van deze maand.

De beste remedie tegen buikpijn.

Als Saartje last van buikkrampjes heeft, legt haar mamma haar gewoon op de onderarm van haar pappa. Meestal helpt dat wel (een beetje).

Paleis Soestdijk

Zaterdag zijn we met z'n vijven naar Paleis Soestdijk geweest. Het paleis mag je alleen maar onder begeleiding van een gids en in groepjes van 15 personen bezoeken. Foto's maken is niet toegestaan. Maar in de keuken eindigde de rondleiding en toen we alleen achterbleven sloegen wij onze slag. Onderstaande foto is dus gemaakt in de -nu niet meer in gebruik zijnde- keuken van het voormalige koninklijk gezin.

In de 20e eeuw werd de lengtegroei van diverse leden van het Oranjehuis bijgehouden op de muur. Een fotokopie daarvan hangt in de kelder bij de keuken.

Foto's maken op het achterbordes.

Pieter Jan probeert een suggestieve foto te maken.

En dit is het resultaat.

Zittend persoon van staaldraad.

Gietijzeren brug in de paleistuin.

De witte bank dateert uit circa 1740. Met z'n houtsnede -graanschoven voorstellende- symboliseert hij de zomer. Zittende op de bank heb je uitzicht op de achterzijde van het paleis met de vijver op de voorgrond. (zie foto hierboven)

Voordat we naar de surprise-party voor Floris gingen, aten we nog even een hapje in Utrecht.

Zondagmiddag

Surprise.....

''Floris probeert zijn 30e verjaardag te ontlopen door lekker vier weken in Nieuw Zeeland rond te trekken. Maar dit willen we natuurlijk niet ongemerkt voorbij laten gaan. Daarom geven we op zaterdagavond 25 april een surprise feestje in Utrecht voor Floris!.....'' , zo begon het mailtje dat Annemarie op 7 maart naar familie en vrienden stuurde. Of we maar vast de datum vrij wilden houden. Meer informatie volgde nog.

Gisteravond was het zover. In spanning wachtten we in 't donker in een zaaltje aan een stadswerf in Utrecht op de binnenkomst van Floris. (De foto hiernaast is geflitst, maar het was echt donker). Floris was onder het mom van een avondje naar het theater (Acda en de Munnik in Den Haag) met Annemarie op weg naar het station. Even m'n moeder gedag zeggen, die is hier ergens in een restaurantje, zei Annemarie. Niets vermoedend stapt Floris een deur binnen en vindt daarachter een donkere ruimte. Hij ziet vervolgens z'n vader daar in 't donker staan en krijgt een heel surrealistisch gevoel, zoals het zelf later noemde. Het Licht floept aan en 40 mensen roepen in koor: "VERRASSING!" Floris z'n gezicht stond vol ongeloof, verbazing, verrassing maar vooral verwarring. En toen was m'n fotokaartje vol en miste ik het moment van de avond om vast te leggen. Maar ik heb gauw een andere er in gestopt en kon de rest wel registreren.

Annemarie kust Floris, Floris kust Annemarie, een vriendin vol verrassingen.

De verrassing was groot! Het plezier niet minder!

Natuurlijk kreeg hij alsnog de kaartjes voor het theaterconcert.

Floris kreeg van een grote groep gasten een gezamelijk cadeau: Een Wii met alle toebehoren en 2 spellen. Dat had hij te danken aan het initiatief van zijn "oude" huisgenote, Claudia. Diverse gasten boden om de beurt, mede namens de overigen , een deel van het cadeau aan.

Er waren vrienden...



...en familie.

Er werd vol op bijgepraat...
geborreld en gelachen.

Neef en nicht!

Muziek op schoot.

Mees zit op muziekles voor peutertjes. Het heet: Muziek op schoot. Omdat mamma moest werken en pappa bij Biek moest blijven, gingen Pieter Jan en ik met hem naar de les, die gehouden wordt in de bibliotheek.

Mees vond het heel leuk, totdat we binnenkwamen. Hij keek liever de kat wat uit de boom. Maar toen de juffrouw met de handpop, (Bertie de olifant) bij ieder kind een welkomsliedje zong, kwam het allemaal te dichtbij. Toen wilde die pop ook nog een handje van hem hebben. Nee hoor! Dat moest oma maar doen.

De kinderen en de pappa's en mamma's (en opa en oma) kregen allemaal 2 sambaballetjes om muziek mee te maken.

Mees rent gauw naar de juf, om z'n samba's op te halen en dan vlug weer terug naar opa.

De juffrouw zet een Braziliaans dansmuziekje op en doet voor hoe je moet dansen. Het is allemaal heel gezellig. Mees wil best meedansen, maar alleen als hij oma's been vast mag houden. En dat danst best moeilijk, hoor!

De les is afgelopen. De kinderen mogen de sambaballen inleveren. Mees begint 'los' te komen.

Mees geniet nog na met z'n doosje rozijntjes, die hij gekregen heeft van de juffrouw. Samen met opa (en oma natuurlijk) wacht hij op de komst van Pappa en Biek. Dan gaan we boodschappen doen.

Mees weet hoe hij een stukje worst moet bemachtigen. Gewoon naar de slagerijafdeling en dan maar afwachten.... Dat plakje worst komt vanzelf.

Biek houdt wel van een flesje......(kijk maar eens goed links en rechts van hem in de kinderwagen).

Wij mochten een broodje meeëten met Michiel en de kindjes.

Ondeugende Mees heeft z'n mondje onder gesmeerd met boter. Hij had een schaterend plezier!

Hoe maakt een spin haar web?

Klik op Spin en zie het zelf. Steeds de volgende 'etappe' aanklikken op de nummertjes boven aan het beeld.

Onverwachte ontmoeting.

Woensdag zijn Annet en ik naar de uitvaartdienst en crematiebijeenkomst geweest van de vader van Mia, in Utrecht. Mia raadde ons na afloop aan om niet meteen naar huis te rijden, omdat we dan midden in de file zouden staan op de A2. We besloten dan ook eerst maar iets te gaan eten. We kwamen terecht bij Annemarie op de hoek van de straat.

Het lag dan ook voor de hand dat Floris en Annemarie even iets kwamen drinken bij ons. Floris maakte met mijn toestel bovenstaande foto's. Het is duidelijk dat de uitbater een probleem heeft met minister Klink. Dank zij de nieuwe wetgeving kon hij ons geen menukaart aanbieden, zei hij. Maar toen we zeiden dat we honger hadden en iets wilden eten, verklaarde hij, wel iets voor ons te kunnen klaarmaken. Binnen een kwartier hadden we een heerlijk bord met vlees, salade en frietjes voor ons neus.

Annet maakte deze foto van Floris en Annemarie.

Hoezo crisis.....

Wij denken dat we in een economische crisis zitten. Dat zal best, maar echte armoede is toch wel wat anders. Zie hier een foto die John nam in Egypte. En lees zijn commentaar:

"Rondom het ziekenhuis zie je dit. Armoede van heel vrolijke en blije mensen. Ook al loopt er wel eens een wiel af.
Ze zijn allen streng Moslim en bidden 5x perdag. Ook op de operatiekamers.
De mensen overleven met circa 10 Euro per dag!"

Medisch team doet hartchirurgie in Egypte.

Tineke, mijn trouwe bloglezeres en loop-, zing- en kroegmaatje, is afgelopen week met haar man John meegeweest naar Egypte. Hij maakt als perfusionist (degene die verantwoordelijk is voor het goed funktioneren van de hartlongmachine tijdens grote hartoperaties) deel uit van een team van specialisten die als vrijwilligers grote hartoperaties uitvoeren in Egypte, op initiatief van de 'Stichting Nederland-Egypte'. Deze stichting bestaat uit Egyptenaren, veelal medici, die in Nederland wonen en werken en graag iets willen doen voor de arme bewoners van Egypte.
De Operaties werden uitgevoerd in het ziekenhuis in Shibin El Kom. Deze stad met circa 4 miljoen inwoners ligt 100 km ten noorden van Caïro.
Dit ziekenhuis doet zo'n 230 open hart operaties per jaar voor de hele regio! Waarvan 40 CABG operaties ( Omleidingen van de kransslagaders!). Het ziekenhuis heeft echter zelf geen chirurgen en moet de specialisten over laten komen uit Caïro, wat natuurlijk erg duur is. Afgezien daar van, het land is erg arm en er is gewoon geen geld en geen goede apparatuur voor zulke operaties

Een bed op de Intensive Care afdeling.

Ter vergelijking:
In het Catharina-ziekenhuis worden 1800 van dit soort operaties gedaan per jaar! In heel Nederland 13.000 per jaar. De ervaring en kundigheid van de Nederlandse chirurgen is dan ook veel groter. Want vooral op het gebied van kransslagadergebied hebben de Egyptische hartchirurgen weinig ervaring. Ze kunnen dan ook veel leren van zo'n team uit Nederland.

Tineke kreeg, samen met de andere partners die meegegaan waren, een rondleiding over de operatiesafdeling. Hier zie je haar tussen de intensive care verpleegkundigen.

"Op de foto's ziet alles er redelijk uit maar in werkelijkheid zijn het erbamenlijke omstandigheden met
zeer slechte intrumenten, muggen en vliegen op de OK. En alles is vuil!", aldus John.

Wachtende familie op de gang bij de OK. De vader van dit aardige meisje heeft 4 grafts (omleidingen) gekregen en maakt het goed.

Het hartchirurgisch en cardiologisch team van het Catharina-ziekenhuis uit Eindhoven, in Caïro.

Om een beetje bij te komen van alle indrukwekkende belevenissen in Shibin el Kom, zijn ze, met hun partners, 2 dagen in Caïro geweest. Tineke staat 3e van links, John 5e van links. Op de foto rechtsboven zie je Tineke op een kameel zitten.

"We hebben ook heel veel materialen uit Nederland meegenomen,"aldus John.
"Er zijn ook nog twee OK-tafels en een hartlongmachine en ander medische hulmiddelen, met een zeecontainer onderweg naar Shebim El Kom. Die zijn hier afgeschreven, maar kunnen dáár nog heel goed gebruikt worden.".